Kserokopiarka analogowa

Kserokopiarka analogowa to historyczny poprzednik cyfrowych maszyn kopiujących, opierający swoje działanie wyłącznie na metodach optycznych i elektrofotograficznych bez pośredniego etapu cyfrowego przetwarzania obrazu.

W tym typie urządzenia, światło odbite od oryginału, umieszczonego zazwyczaj na szybie ekspozycyjnej, jest bezpośrednio kierowane przez układ optyczny (system luster i soczewek) na powierzchnię naładowanego elektrostatycznie światłoczułego bębna. Siła i intensywność światła padającego na bęben w danym miejscu decyduje o rozładowaniu ładunku w tym punkcie, tworząc obraz utajony. Proces ten odbywa się w sposób ciągły, “analogue” do oryginału, a przejścia tonalne (w przypadku kopiarek monochromatycznych, np. różnice między jasnym tekstem a tłem) są odwzorowywane bezpośrednio proporcjonalnie do natężenia odbitego światła. Po naświetleniu, toner przylega do naładowanych obszarów bębna, a następnie jest przenoszony na arkusz papieru i utrwalany termicznie.

Kluczową cechą i jednocześnie ograniczeniem kserokopiarek analogowych był brak możliwości cyfrowej manipulacji obrazem po jego naświetleniu. Oznacza to, że opcje takie jak zaawansowane sortowanie elektroniczne, łączenie stron, precyzyjna edycja czy integracja sieciowa były niedostępne. Skalowanie kopii było ograniczone do mechanicznej zmiany odległości między oryginałem, układem optycznym i bębnem lub do korzystania ze stałych, predefiniowanych optycznie powiększeń/zmniejszeń. Chociaż były niezawodne w swojej podstawowej funkcji kopiowania jeden do jednego, ich ograniczona funkcjonalność i brak możliwości integracji z nowoczesnymi cyfrowymi przepływami pracy sprawiły, że zostały w dużej mierze wyparte przez kserokopiarki cyfrowe i urządzenia wielofunkcyjne.